Κομμένες… ανάσες με ζητούμενη την αξιοπρέπεια

Άρθρο του Δημήτρη Κοδέλα, βουλευτή Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ, στο Δρόμο της Αριστεράς του Σαββάτου 28/2.

Κομμένες… ανάσες με ζητούμενη την αξιοπρέπεια

Αν η αλήθεια είναι επαναστατική και αν αυτό που λείπει ανάμεσα στη σχέση του λαού μας με την πολιτική είναι η αλήθεια τότε πρέπει να έχουμε και το θάρρος να τη διατυπώνουμε αλλά και την επιμονή να την αναζητούμε.

Από την αρχή παγιδευμένοι

Τις τελευταίες ημέρες ζούμε έναν πρωτόγνωρο καταιγισμό εξελίξεων κρίσιμο για την πορεία της χώρας. Η νέα ελληνική κυβέρνηση με το «καλημέρα» βρέθηκε μπροστά στην πίεση αναζήτησης μιας λύσης έως 28 Φλεβάρη και με την θηλιά της ρευστότητας από την ΕΚΤ να σφίγγει εκβιαστικά.

Σ’ αυτό το κλίμα ξεκίνησε η διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση να καταφέρνει να ξανανιώσει αξιοπρέπεια ο λαός μας, λέγοντας κάποια πρώτα «όχι», θέτοντας βέτο σε δύο Eurogroup, αξιοποιώντας αντιθέσεις και θέτοντας ότι αυτή χώρα δε μπορεί να συνεχίσει με μνημόνια και λιτότητα.

Η κατάληξη, όμως, αυτού του κύκλου διαπραγμάτευσης ήρθε με την υπογραφή μιας συμφωνίας στο Eurogroup για παράταση της υπάρχουσας δανειακής σύμβασης και δέσμευση για μια λίστα μεταρρυθμίσεων η οποία παρά τη «δημιουργική ασάφεια» παραπέμπει σε λίγο από νεοφιλελευθερισμό, λίγο από εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ και λίγο από Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης.

Συμφωνία ανάσα / παγίδα σε ευρω-ναρκοπέδιο

Η Ελλάδα εκβιάστηκε και εξωθήθηκε σε ένα συμβιβασμό που δεν βάζει τέλος στο μνημονιακό καθεστώς. Κι αυτό γιατί ενώ δεν υπάρχουν με σαφήνεια διατυπωμένα τα προαπαιτούμενα που αναφέρονταν στο περιβόητο mail Χαρδούβελη, υπάρχει η παράταση της δανειακής σύμβασης με τους επαχθείς όρους που θέλουμε να αναδιαπραγματευτούμε, υπάρχει επιτροπεία και αξιολόγηση, υπάρχει η απειλή της μη παροχής της τελευταίας δόσης και των κερδών της ΕΚΤ, εφόσον δεν αξιολογηθούμε θετικά στο τέλος του τετραμήνου, υπάρχει η με το σταγονόμετρο χρηματοδότηση από την ΕΚΤ ώστε να μας κρατούν σε διαρκή ομηρεία και οικονομική εξάντληση.

Δ.Κοδέλας: “Η μικρή λύτρωση που περιμένει ο κόσμος πρέπει να έρθει και να διαφυλαχθεί!”

Συνέντευξη στον Ζαχαρία Ρουστάνη και την εφημερίδα “Δρόμος της Αριστεράς” έδωσε ο υποψήφιος Βουλευτής Αργολίδας Δημήτρης Κοδέλας.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο Δ. Κοδέλας «Ο κόσμος θέλει να δώσει μια ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ» και συνεχίζει “Αυτό είναι μια μεγάλη ευθύνη για εμάς. Να μην προδωθεί αυτός ο κόσμος. Αυτή η μικρή λύτρωση που περιμένει, αυτή η δικαίωση που επιδιώκει, πρέπει να έρθει και να διαφυλαχθεί.”

Ακολουθεί η συνέντευξη στο Δρόμο της Αριστεράς:

Δημήτρης Κοδέλας: Τι χώρα θέλουμε, το πραγματικό ερώτημα των εκλογών

Το κλίμα που επιχειρεί να διαμορφώσει προσωπικά ο κ. Σαμαράς εκτιμάτε ότι βρίσκει ανταπόκριση; Τι εισπράττετε απ’ τον κόσμο με τον οποίο μιλάτε;

Ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να κάνει εξαγωγή του δικού του φόβου στην κοινωνία. Φοβούνται για τα δικά τους προνόμια και μιλούν τάχα για τις συντάξεις και τις καταθέσεις. Έχουν χάσει κάθε έλεγχο, λέγοντας ότι θα γίνουν απίθανα πράγματα αν κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, στα καφενεία, στα χωριά, στο Διαδίκτυο ο κόσμος σατιρίζει όλες αυτές τις απειλές. Οι μαζικές δόσεις φόβου δεν μπορούν να ξεγελάσουν τις ανάγκες των ανθρώπων, ούτε να κρύψουν τη δύσκολη πραγματικότητα που ζει ο καθένας. Γιατί, είναι άλλο πράγμα να έχεις επίγνωση των δυσκολιών ή αγωνία ή ανησυχία και άλλο αυτό που επιχειρούν ο κ. Σαμαράς και η κατά παραγγελία δημοσιογραφία, που αφορά την παράλυση της σκέψης των ανθρώπων, ώστε αμαχητί η Ελλάδα να συνεχίσει να αποτελεί πειραματόζωο.

Στη μέση συνείδηση το πολιτικό σύστημα έχει καταγραφεί ως αναξιόπιστο και απολύτως ένοχο για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Καταγράφεται με σχετικά μαζικό τρόπο ένα νέο «Φύγετε», προς όλους όσοι συνέβαλαν στην καταστροφή της χώρας, ακόμα και από παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Το πολιτικό σύστημα φαίνεται να είναι ο «αδύναμος κρίκος» του μνημονιακού καθεστώτος και με έναν λαϊκό και αντιφατικό, πολλές φορές, τρόπο έχει στοχοποιηθεί ξανά από τους πολίτες.

Με δεδομένο το παραπάνω, ο κόσμος θέλει να δώσει μια ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ. Είτε ως λύση ανάγκης, είτε ως το τελευταίο «αποκούμπι», είτε ως μια ελπίδα που πρέπει να δοκιμαστεί, μέχρι και μ’ ένα κλίμα ενθουσιασμού κάποιες φορές. «Θα σας ψηφίσω» μας λέει, διατηρώντας όμως επιφυλάξεις και μια γενικευμένη δυσπιστία. «Προσέξτε μη γίνετε σαν τους άλλους», «Μη μας κοροϊδέψετε κι εσείς», μας λένε συχνά. Κι αυτό είναι μια μεγάλη ευθύνη για εμάς. Να μην προδοθεί αυτός ο κόσμος. Αυτή η μικρή λύτρωση που περιμένει, αυτή η δικαίωση που επιδιώκει, πρέπει να έρθει και να διαφυλαχθεί.

Πολλοί μιλούν για τη σημασία του λαϊκού παράγοντα την επομένη των εκλογών. Η δική σας εκτίμηση ποια είναι; Έχει κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ τα αναγκαία βήματα για τη δημιουργία ενός πολιτικού ρεύματος;

Το εγχώριο πολιτικό σύστημα προσπαθεί να δημιουργήσει ένα λαό φοβισμένο, υποταγμένο, απελπισμένο, μπερδεμένο και με σκυμμένο το κεφάλι. Όπως ακριβώς συμπεριφέρεται αυτό απέναντι στην ευρωκρατία και τους δανειστές. Γιατί μόνο σε αυτό το έδαφος μπορεί να τη γλιτώσει και να μακροημερεύσει. Αντίθετα, η δικιά μας δύναμη είναι ένας λαός αποφασισμένος να αλλάξει τη μοίρα του, όρθιος. Ακόμα κι η ψήφος είναι μια στοιχειώδης πράξη αντίστασης. Αυτό, όμως, που θα κρίνει τις εξελίξεις θα είναι η ολόπλευρη συμμετοχή του κόσμου στην αλλαγή της χώρας. Καμιά κυβέρνηση, κανένα επιτελείο, καμιά κοινοβουλευτική ομάδα δεν είναι τόσο ισχυρή ώστε να προχωρήσει μόνη στις συγκρούσεις που απαιτούνται. Σήμερα, χρειάζεται να οικοδομήσουμε μια διαφορετική χώρα και σε πολλά επίπεδα. Μια μεγάλη ρήξη με ό,τι μας κρατά καθηλωμένους και μια υπέρβαση, αυτό είναι το καθήκον της εποχής. Και αυτό μόνον οι ικανότητες, το φρόνημα, η πίστη, η προσφορά, η αγωνιστικότητα ενός λαού μπορεί να το φέρει εις πέρας.

Η οργή και η απαξία απέναντι στο σάπιο πολιτικό σύστημα είναι δεδομένη. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρείτε ότι πρέπει να μιλά για «σταθερότητα» ή για μια μεγάλη αλλαγή; Πώς πρέπει να σταθεί απέναντι στο καταρρέον πολιτικό σύστημα και τις προσπάθειες ανασύστασής του;

«Σταθερότητα» δεν υπάρχει, ούτως ή άλλως, την περίοδο αυτή. Τουλάχιστον όσο τα σταθερά σημεία στην πολιτική του Σαμαρά είναι η υποταγή της χώρας στις προσταγές των αγορών και της Μέρκελ, η διεύρυνση της φτώχειας, η λεηλασία του δημόσιου πλούτου, η επέκταση της ανισότητας. Η «κανονικότητα» που αντιλαμβάνονται είναι η συνέχιση της διαπλοκής, των προνομίων και της ατιμωρησίας. Η «ομαλότητά» τους σημαίνει ότι το πολιτικό και κομματικό παιχνίδι θα διεξάγεται με το λαό θεατή ή έστω ψηφοφόρο.

Εμείς επιδιώκουμε να σταθεροποιηθεί η κοινωνία και η χώρα. Αυτό είναι το δικό μας θεμέλιο. Σταθερότητα και ομαλότητα σημαίνει για εμάς πραγματική Δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία, σημαίνει κοινωνία όρθια και όχι σε ανθρωπιστική κρίση, σημαίνει εργασία και όχι στρατιές ανέργων, σημαίνει οι νέοι να μένουν στον τόπο τους και να μη μεταναστεύουν, σημαίνει άνθρωποι περήφανοι και όχι αναξιοπρεπείς.

Η επίκληση, λοιπόν, της σταθερότητας από τους υποκινητές της αστάθειας είναι κυνική. Χρησιμοποιείται ως εκβιασμός για να έχουμε διαρκή μνημόνια και συνεχή ανασφάλεια, για να κερδίσουν χρόνο ώστε να ανασυσταθεί το ίδιο το καταρρέον πολιτικό σύστημα. Γίνεται και για να ρίξουμε τον πήχη των στόχων μας, για να μας κάνουν κι εμάς σαν αυτούς. Δεν θα το επιτρέψουμε.

Με βάση τη συνολική κατάσταση της χώρας, το να περιορίζεται η συζήτηση ως επί το πλείστον στο οικονομικό σκέλος βοηθά ή αποπροσανατολίζει; Είναι ζητούμενο η συνολική ανάταξη της χώρας ή αρκεί μια «καλή διαπραγμάτευση» με τους δανειστές;

Η κρίση που βιώνουμε είναι κρίση καθολική, δηλαδή κοινωνική, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική και εθνική. Αντίστοιχα πολυεπίπεδη πρέπει να είναι και η ανάταξη. Καμιά πλευρά δεν μπορεί να εξαιρεθεί, αν θέλουμε να μιλήσουμε για ουσιαστική διέξοδο της χώρας. Επομένως, ο περιορισμός της δημόσιας συζήτησης στη στιγμή ή στις στιγμές μιας αναγκαίας και σκληρής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές είναι περιοριστική. Η διέξοδος δεν αφορά μια καλή διαπραγματευτική ομάδα αλλά μεγάλες αλλαγές και μεγάλες ιδέες σε κομβικά ζητήματα, όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση, το πολιτικό σύστημα, ένα άλλο αξιακό μοντέλο, η γεωπολιτική θέση της χώρας κ.ά. Άρα, το ερώτημα στο σταυροδρόμι που έχουμε βρεθεί είναι «τι χώρα θέλουμε» και «τι κοινωνία θέλουμε». Και μια χώρα ανοικοδομείται ή μια κοινωνία ανασυγκροτείται σε νέες βάσεις όταν η ίδια το επιθυμεί και πασχίζει να το κάνει. Γι’ αυτό τονίζω συχνά την ανάγκη ενεργής στήριξης και συμμετοχής των πολιτών στις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος.

Δώστε μας ένα τελευταίο σχόλιο για τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τις εκλογές στην Ελλάδα.

Οι εξελίξεις στη χώρα και η μεταχείριση που θα τύχει δεν αφορούν, κυρίως, το οικονομικό σκέλος, αλλά το γεωπολιτικό. Οι γεωπολιτικές τους στοχεύσεις σε ένα περιβάλλον ασταθές με δύο πολέμους γύρω μας (Ουκρανία, Μ. Ανατολή) και το γεωπολιτικό «άρπαγμα» ευρωατλαντισμού-Ρωσίας, η στάση νέων δυνάμεων που αναδύονται, οι αντιθέσεις μεταξύ τους θα καθορίσουν τη στάση πολλών στο «πρόβλημα Ελλάδα». Εμείς πρέπει να αξιοποιήσουμε τις αντιθέσεις που υπάρχουν, χωρίς να αποτελούμε υπάκουους εθελοντές στον πόλεμο των «θηρίων» που γίνεται και να έχουμε μια διαφορετική στάση από τη συνήθη των ελληνικών κυβερνήσεων, με μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική υπερασπίζοντας τα εθνικά μας συμφέροντα, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την ειρήνη στην περιοχή.

Ο Δημήτρης Κοδέλας είναι υποψήφιος βουλευτής Αργολίδας

Το μεγάλο πλιάτσικο, η κλεπτοκρατία και το χρέος μας

Παρέμβαση του βουλευτή Αργολίδας Δημήτρη Κοδέλα για το ξεπούλημα (και) της ΔΕΗ

*Δημοσιεύτηκε στο Δρόμο της Αριστεράς (τ.221, 05/07/2014)

Το μεγάλο πλιάτσικο, η κλεπτοκρατία και το χρέος μας

Ένας κινηματογραφιστής θα μπορούσε να βάλει ως θέμα σε αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας: “Το μεγάλο πλιάτσικο”. Δημόσιες εκτάσεις, ακίνητα, παραλίες, αρχαιολογικοί χώροι υπεξαιρούνται από το Δημόσιο και τους πολίτες και μεταβιβάζονται στο Ταμείο των Δανειστών. Μιλάμε για τη μεγαλύτερη κλοπή Δημόσιας Περιουσίας που έχει συμβεί στον τόπο μας. Και όχι μόνο της Δημόσιας Περιουσίας, αφού μέσω της φορο-λεηλασίας, των χαρατσιών, των κόκκινων δανείων προχωρά παράλληλα και η κλοπή της ιδιωτικής περιουσίας των φτωχών και μικρομεσαίων.

Τελευταίο επεισόδιο είναι αυτό της ΔΕΗ η οποία κόβεται κομμάτι κομμάτι για να μεταβιβαστεί σε ιδιώτες και ΤΑΙΠΕΔ. Η ενέργεια, αυτό το αγαθό για το οποίο έγινε ένας τιτάνιος αγώνας ώστε να μπει σε κάθε σπίτι, αφού πρώτα το στέρησαν από χιλιάδες οικογένειες με τη μνημονιακή πολιτική τους, προχωρούν τώρα και στην πλήρη εκχώρησή του σε ιδιωτικά ξένα και ντόπια συμφέροντα.

Εκχωρούν έτοιμες παραγωγικές μονάδες: λιγνιτικές μονάδες, υδροηλεκτρικές, λιγνιτωρυχεία, μονάδες φυσικού αερίου. Εκχωρούν μέχρι και δύο εκατομμύρια καταναλωτές, αντιμετωπίζοντάς μας όλους όχι ως πολίτες αλλά ως πελάτες!

Το εθνικό, κοινωνικό και οικονομικό έγκλημα που διαπράττεται πρέπει να αποτραπεί.

Το σύστημα κλεπτοκρατίας που έχει εγκαθιδρυθεί και εμπορεύεται ερήμην μας τις ζωές μας, τον πλούτο μας, το μέλλον της χώρας πρέπει να γκρεμιστεί.

Και, δεν είναι μόνο ότι κλέβουν τον πλούτο μας αλλά και κυβερνούν “σαν κλέφτες”. Πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το ότι ενώ το Σ/Ν για τη ΔΕΗ φέρει την υπογραφή Στουρνάρα-Μανιάτη και ημερομηνία 31/3/2014 το κατέθεσαν αυτούσιο, χωρίς καν να αλλάξουν τις υπογραφές και την ημερομηνία, τον Ιούλιο -μεταξύ θάλασσας και μουντιάλ- σε θερινό τμήμα που λειτουργεί με συμμετοχή 100 βουλευτών; Ποιά Δημοκρατία είναι αυτή όπου πενήντα και κάτι βουλευτές σε σύνολο 300 θα αποφασίσουν για το ξεπούλημα της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού; Ούτε τα προσχήματα πλέον δεν τηρούν...

Το Σχέδιο Νόμου με υπογραφές Στουρνάρα-Μανιάτη και ημερομηνία 31/03/2014!

Το Δημοψήφισμα είναι μια δημοκρατική διέξοδος. Ειδικά όταν μια κυβέρνηση, που στηρίζεται από μια κοινωνική μειοψηφία και από τα μπόνους ενός καλπονοθευτικού νόμου, επιχειρεί πραξικοπηματικά τέτοιας έκτασης και σημασίας χτύπημα με συνέπειες στην εθνική ανεξαρτησία, στην ασφάλεια, στην αναγκαία πορεία ανασυγκρότησης που έχει ο τόπος.

Όμως ούτε καν αυτό δεν θα δεχτούν, γιατί απεχθάνονται τη Δημοκρατία και φοβούνται τη λαϊκή βούληση. Ακόμα κι αυτό πρέπει να επιβληθεί και να κερδηθεί από την κοινωνία. Και οποιαδήποτε, έστω και απλά δημοκρατική, νίκη μπορεί να σημάνει ή και να προϋποθέτει το τέλος συνολικά αυτής της αντιδημοκρατικής κυβέρνησης.

Το χρέος μας, ο αγώνας για να είναι ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του και για να σταματήσει το “μεγάλο πλιάτσικο” είναι αγώνας για τον ιδρώτα, το αίμα και τους κόπους των προηγούμενων γενιών, είναι αγώνας για τις ζωές μας, είναι αγώνας για να έχει μέλλον ο τόπος μας.

Η ανωτέρα βία (των διοδίων) προς τους ...κατώτερους

Άρθρο του Δ. Κοδέλα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς το Σάββατο 8 Φεβρουαρίου:

Η ανωτέρα βία (των διοδίων) προς τους ...κατώτερους

Δεν στέγνωσε το μελάνι του τελευταίου Νόμου – Δώρου στους εργολάβους των δρόμων και ήρθαν νέες αυξήσεις στα διόδια.

Για να αντιμετωπιστεί η “ανωτέρα βία” (αυτό επικαλέστηκε το Υπουργείο για να αναθεωρήσει τις Συμβάσεις Παραχώρησης), που εμπόδισε τους παραχωρησιούχους να υλοποιήσουν τις συμβάσεις που οι ίδιοι υπέγραψαν και προέβλεπαν ότι η ευθύνη χρηματοδότησης είναι αποκλειστικά δικό τους θέμα, ήρθε το “έξω από 'δω” (αλλά πάντα χρήσιμο για τους εργολάβους) Δημόσιο να προσφέρει πακτωλό χρημάτων για να συνεχιστούν τα έργα ως δημόσια χρηματοδοτούμενα μεν, παραχωρημένα σε ιδιώτες, δε!

Έτσι, η ευθύνη χρηματοδότησης από δικό τους θέμα έγινε αποκλειστικά δικό μας θέμα.

Στη “σκληρή” αυτή διαπραγμάτευση φαίνεται ότι από τη μεριά του δημοσίου δεν τέθηκε καν το ζήτημα των διοδίων. Η ανωτέρα βία που ασκείται στους πολίτες, οι οποίοι αδυνατούν να πληρώσουν από τα τέλη κυκλοφορίας και την ασφάλιση του οχήματός τους μέχρι το υπέρογκο κόστος διοδίων και καυσίμων, δεν φαίνεται να απασχόλησε τους διαπραγματευτές.

Το... καρτέλ του γιδοβοσκού

Άρθρο σχετικά με την επιμήκυνση της διάρκειας ζωής του φρέσκου γάλακτος που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Δρόμος τηςΑριστεράς:

Το… καρτέλ του γιδοβοσκού

Κλαίει ο Χατζηδάκης για τον άνεργο και φροντίζει να κατακλυστεί η αγορά από εισαγόμενο γάλα.

Του Δημήτρη Κοδέλα

Πριν από λίγες μέρες ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης υπερασπιζόταν σε γνωστό τηλεοπτικό κανάλι την επιμήκυνση της διάρκειας ζωής του φρέσκου γάλακτος. Πρόβλημα δεν είναι μόνο η πρόταση καθεαυτή του κ. Χατζηδάκη, αλλά η υποκρισία, καθώς προσπαθεί να μας πείσει πως η επιλογή αυτή γίνεται δήθεν για να έχει φθηνό γάλα ο καταναλωτής. Και, μάλιστα, δεν αρκεί αυτό, αλλά θέλει να φέρει σε αντίθεση τους κτηνοτρόφους με τους «ένα εκατομμύριο άνεργους που έχουν χάσει τις δουλειές τους και κανείς δεν έχει κλάψει γι’ αυτούς», όπως δήλωσε! Ο κ. Χατζηδάκης, γνωστός λάτρης του ελεύθερου ανταγωνισμού που όπου έκανε παρεμβάσεις οδηγηθήκαμε σε μονοπωλιακή κυριαρχία, ομιλεί ξεκάθαρα εκ μέρους των πολυεθνικών γαλακτοβιομηχανιών και των αλυσίδων λιανικής που θέλουν να κατακλυστεί η ελληνική αγορά από εισαγόμενο γάλα.

Του χρόνου το Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών θα πάει στον Σόιμπλε;

 ΆΡΘΡΟ 

Από την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς του Σαββάτου 15/12/2012

Του χρόνου το Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών θα πάει στον Σόιμπλε;

Η πραγματική Ευρώπη στάθηκε απέναντι στην αφήγηση των δυναστών της.  

Η επίσκεψη στο Όσλο ήταν άλλη μια ευκαιρία να παρουσιαστεί η κατάσταση ανθρωπιστικής κρίσης στη χώρα μας, να αποδομηθεί η προπαγάνδα που ρίχνει τις ευθύνες στον ελληνικό λαό και αναφέρεται σε «πακέτα διάσωσης» που ποτέ δεν φτάνουν στους Έλληνες πολίτες, αλλά επιστρέφονται στους δανειστές.
Η νορβηγική Πρωτοβουλία για το Νόμπελ 2012 προσπάθησε να αντιταχθεί στην απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στην Ε.Ε. αναδεικνύοντας τη συμμετοχή της τελευταίας σε μια σειρά πολέμων, την αύξηση στις πωλήσεις εξοπλισμών και την κατάσταση στον Ευρωπαϊκό Νότο.
Μια δημοσιογράφος, σε εκδήλωση, αναρωτήθηκε τι σχέση μπορεί να έχει η κατάσταση στην Ελλάδα με το Νόμπελ Ειρήνης. Όμως, όπως εξηγήθηκε: Πόση διαφορά έχουν οι βόμβες πακέτων κοινωνικής εξαθλίωσης και η πολεμικού επιπέδου ύφεση με τις συνέπειες ενός πραγματικού πολέμου; Πόσο διαφέρουν οι νεκροί από πραγματικά πυρά και από μνημονιακά πυρά που οδήγησαν σε 3.200 αυτοκτονίες; ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η Ελλάδα...Γάζα της Ευρώπης;

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς του Σαββάτου 27/10/2012 με τίτλο “Η Ελλάδα...Γάζα της Ευρώπης;”. Στο τέλος του άρθρου γίνεται αναφορά και στο νόημα του φετινού εορτασμού της 28ης Οκτωβρίου:

Η Ελλάδα...Γάζα της Ευρώπης;

Αναπόφευκτοι οι παραλληλισμοί, παρά τις διαφορές

Του Δημήτρη Κοδέλα*

Το Παλαιστινιακό ζήτημα έχει τις ρίζες του δεκαετίες πίσω και αποτελεί μια ιδιαίτερη και μοναδική ιστορία καταπίεσης και αντίστασης. Το Ελληνικό ζήτημα εμφανίζεται με πρωτοφανή τρόπο και ένταση τα τελευταία 3 χρόνια, παρόλο που οι αιτίες βρίσκονται σε πολιτικές και οικονομικές επιλογές της άρχουσας τάξης της τελευταίας τριακονταετίας. Ταξιδεύοντας για τη Γάζα η σκέψη δημιουργεί διάφορους παραλληλισμούς της κατάστασης στη Γάζα με αυτή στη χώρα μας, παρόλο που οι διαφορές είναι φυσικά μεγάλες και χρειάζονται πολλές ποιοτικές και ποσοτικές αφαιρέσεις: